در معنویات به کم قانع نباشید!

انسان که به چیزهای کوچک قانع می‌شود، وقتی به آنها رسید و متوجه شد که امر کمی است، پیش او کوچک می‌شود. مثلاً وقتی‌که انسان قانع شد به یک عزت اجتماعی، آن عزت برای او بالاترین چیزهاست. وقتی نزدیک شد، می‌بیند که سراب بود. آن اشتها و آن خواسته و مقصد، این نبود، برای انسان این آرزو کافی نبود، مثلاً آرزو می‌کند که «عالم » بشود، بعد که عالم شد، آرزو می‌کند که «آدم» بشود. اما از اول نمی‌گوید: که آدم بشوم، چرا چون اینها مثل کوهی بلند است که سلسله جبالی پشت سر آن است و او می‌خواهد قله رفیع را فتح کند. از اینها فقط این قله دیده می‌شود، وقتی آدم به قله رسید، کوه بعدی دیده می‌شود و وقتی به قله کوه دوم رسید کوه سوم و ... همین‌طور این کوه‌ها این‌قدر با هم فاصله دارند که تا به اولی نرسید، به دومی نمی‌رسید و ... و خیال می‌کنید به آنجا که برسید، بزرگ‌ترین قله را فتح کردید.

منبع: کتاب تمثیلات آیت‌الله حائری