در اطفال خردسال رشد احساسی تقریباً به یک‌میزان و در مراحل خاصی انجام می‌شود، بنابراین امکان پیش‌بینی حرکات و رفتارش در این مراحل وجود دارد. در گروه سنی پیش مدرسه‌ای، حس استقلال در حال رشد کودک و رشد شخصیتی‌اش بر طرز رفتار و بازی‌هایش مؤثر می‌باشند. می‌توانید با تماشای بازی کودک به‌وضوح چنین حالتی را مشاهده کنید. تمام بچه‌ها الگوسازی می‌کنند و در بازی‌هایشان ادای بزرگ‌ترها را درمی‌آورند. آنها بازی‌های همگانی را بازسازی می‌کنند. بازی‌هایی چون دکتر و پرستاری بازی با مادران و پدران و ساعت‌ها غرق بازی‌های پیچیده خود می‌شوند، هر چنده زمانی که از آنها می‌خواهید کاری را انجام بدهند. ظاهراً قدرت تمرکز چندانی ندارند و متوجه گفته شما نمی‌شوند. بااین‌حال چون آنها واقعیت‌ها را بازسازی می‌کنند، خیلی از آنها صرفاً به خاطر اینکه ژست مستقل بودن را به خودشان بگیرند و وانمود کنند چندان هم به بزرگ‌ترها وابسته نیستند. عمداً تظاهر به شنیدن حرف‌های شما می‌کنند. این حالت از زمانی که کودک به راه می‌افتد و استقلالش را با تکرار کلمه نه به هر سؤالی و درخواستی به نمایش می‌گذارد، آغاز می‌شود و وقتی بزرگ‌تر شد، اگر به او بگویید نباید در حیاط بازی کند. او حتماً می‌خواهد به آنجا برود تا ثابت کند که خودش دارای فکر و عقل است. این حالت کاملاً طبیعی است.
بازی کردن از عناصر اصلی و ضروری رشد کودک است و چیزی غم‌انگیزتر از دیدن کودکی که تفریح و شادی‌اش مختل شده است، وجود ندارد، زیرا والدین خوش‌نیت ولی گمراهش مایل‌اند که او صرفاً بر درس‌های یکنواخت و کسل‌کننده تمرکز داشته باشد، بازی کردن آموختن است، علی‌الخصوص در محیطی که کودک به تمرین و استفاده از قدرت تخیل و ابتکارش ترغیب می‌شود.
منبع: کتاب پرورش و نگهداری کودکان، ترجمه ماریا ضیایی اصل